Արա, գոնե այս տարի թուրքական դրոշի տեղը մի հատ թուրք վառեք, թե չէ Թուրքիայից բերած կարմիր կտորից կարած դրոշ վառելը արդեն զավեշտալի ա դառնում…)) Այս օրերին երբ հա հնչում ա որ Թուրքիան խուճապի մեջ ա, հիշում եմ այն հին քաղաքական անեկդոտը…

Չգիտեմ Եվրոպան ինչ պիտի անի, որ քավի ժամանակին ջայլամի նման գլուխն ավազի մեջ մտցնելու իր մեղքը: Բայց քանի դեռ հովանավորում է այս ռեժիմի գոյատևումը, ստիպված է լինելու տարիներ հետո մի բանաձև էլ սրա համար ընդունի: Իսկ մենք պիտի երկիր ստեղծենք մեր համար, որտեղ ապահով կապրենք ու չենք մտածի արտագաղթելու, կամ կյանքի գնով արդարության հասնելու մասին: Քանի դեռ սա չենք ստեղծել առանձնապես ուրախանալու առիթ չունեմ

Աշխարհը որևէ կերպ չի կարողանա ընկալել, թե հայության ինչին են պետք Վանն ու Սասունը, եթե իրենց իրենց ներկայիս հայերինքում զանգվածաբար չեն ցանկանում ապրել… Հավանաբար Վարդան Մամիկոնյանի թեթև ձեռքով հայ հասարակությունը այդ ժամանակիներից ի վեր զանգավածաբար տառապում է Ավարայրի սինդրոմով, երբ նպատակը ոչ թե հաղթելն ա, այլ <էշ նահատակ> դառնալու մոլուցքը…

Ախր խեղճ Վարդանը մեղք էլ չուներ, էդ մարդիկ են էդպես մեկնաբանել նրա արարքը, մարդը ոչ թե էշ նահատակ էր ուզում դառնալ, այլ մեկ է, Բյուզանդիայի կայսեր մատնության շնորհիվ իրենց ապստամբության ծրագիրը բացահայտվել էր, միևնույն է Պարսկաստանը սկսելու էր ճնշել իրենց, մարդը ուզում էր ցույց տալ, որ չեն վախենում, շարունակելու են պայքարել հանուն ազատության: Նա էշ նահատակ դառնալու մտադրություններ չուներ, այլ միանգամայն խելացի և գիտակցաբար ցանկանում էր դառնալ ազատության համար նահատակ: Բարոյական հաղթանակ կոչվածը սա էր, որ ցինիկ մեկնաբանություն տվեցին ու անհամացրին, միթե ազատության համար մեռնելը կարևոր գործ չէ:  http://special-hairstyles.com/

դու լավ գիտես, որ տիեզերաշինությամբ, պրոգեսով և այլնով մեծ մասնարեը չեն զբաղվում, այլ մասնագետները ու էլիտաները, իսկ դրանք ամեն տեղ էլ փոքրամանություն են կազմում։ Ոնց էղավ էլիտան, նույնն էլ կլինեն մասաները, խոշոր հաշվով։ Ոչ մի տեղ էլ մասաները չեն որոշում հասարակության որակը:

Անժելա Սարգսյանի, առավել ևս Քիմ Քարդաշյանի դեպքերը ցույց տվեցին որ հայ ազգի մի զգալի հատված թուրքից այդքան չի վախենում, ինչքան որ սեքսից, իսկ առավել ևս մինետից: Իրոք որ դրանք սարսափելի բաներ ենք, այնպես որ դրանից հեռու մնացեք, ով բազմաչարչար և տառապյալ հայ ռամիկներ: Չեք էլ պատկերացնում թե քանի մարդ ա ոտը ջարդել Կամա Սուտրան կարդալուց…

Պետությունը կհզորանա, երբ բնակիչները սովորեն հարգել քրիստոնեաներին, մահմեդականներին, հեթանոսներին, և այլն: Դրանք ընդամենը “նախասիրություններ” են, իրավունքներից մեկը, ոչ թե չափանիշ: Բայց ցավոք, բարոյահոգեբանական մթնոլորտը լավ բան չի խոստանում:

Երեխեք ջան, սիրելիներս, քրիստոնյա չեմ, կլին՞ի այս երկու օրը ինձ չնշել տարատեսակ ձվերի, խաչերի, սրբապատկերների և այլ նկարների վրա: րկրագնդի ստեղծման օրից մինչ այսօր, հավատքը եղել ու կմնա հավիտյան: Տարբեր ժամանակներում մարդիկ տարբեր ձեւ են հավատացել երկնային Արարչին: Մենք հիմա Քրիստոնյաներ ենք, Աստվածո կամքով, ուրեմը եկեք չուրանանք ԱՍԾՈՒՆ: ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ ՍՈՒՐԲ ԶԱՏԻԿ… ՔՐԻՍՏՈՍ ՀԱՐՅԱՎ Ի ՄԵՌԵԼՈՑ….

Բայց ինչ՞ու միայն Գ.Ծառուկեանի դէպքը …..մեր պատմութեան ընթացքին, հազւադէպ են եղել հեռատես, զգօն, իրազեկ, իրաւագէտ, դիւանագէտ ու լուրջ քաղաքականութեամբ զբաղւող ղեկավարներ։ Իսկ էս վերջին քսան տարւայ ասպարէզը մնացել է էլ չասեմ:

հարգելի Գեղամ, մեր անհանդուրժող լինելը միայն տուրիստների նկատմամբ վերաբերմունքով չի պայմանավորված։ Մեր անհանդուրժող լինելը առաջին հերթին Հայաստանի մոնոէթնիկ լինելն է։ Ցույց տվեք մեկ այլ պետություն, որտեղ բնակչության 94% միայն մեկ ազգի ներկայացուցիչներ են։ հանդուրժողականությունը սերմանում են ի ծնե, կամ երբ շատ ցանկանում են։ Իսկ էստեղ ես ինչ որ ցանկություն չեմ տեսնում։ Ընդհակառակը ամեն կերպ հենց պետական մակարդակով սերմանվում է ատելություն և անհանդուրժողականություն։

Եթե փորձենք իրավիճակին նայել գլոբալ, ապա ակնհայտ է դառնում մեկ հրեշավոր փաստ՝ այս իշխանությունների համար հայ զինվորի կյանքը մեծ հաշվով որևէ արժեք և նշանակություն չունի: Եվ այստեղ է ամենամեծ ողբերգություններից մեկը: Զուտ քարոզչական հնարքներից ելնելով, պրոիշխանական ինչ-որ կասկածելի «տեղեկացված անձանց»

Top