2015թ․-ի հունիսի 22-ը ընդմիշտ կմնա հայ նորօրյա պատմության մեջ որպես քաղաքացիական ընդվզման և քաղաքացիական արժանապատվության բռնկման օր։ Այդ օրը,որպես քաղաքացու օր, պետք է ավելացվի մեր ժամանակակից մշակույթում և զուգորդվի լայնածավալ քաղաքացիական բողոքի դրսևորումներով։Այդ օրը պետք է դառնա հասարակական օբյեկտիվ դժգոհությունների կոնսոլիդացիայի օր և քաղաքացու իշխանության ամրապնդման օր։ Այսօրվանից հարկավոր է մտածել, թե յուրաքանքանչյուրդ ինչպես եք տոնելու այդ օրը։ Դե ձեզ տեսնենք, երիտասարդներ, ձեզ տեսնենք հայեր։ Իմ կողմից

Եթե Հայաստանում ևս մեկ քաղաքացիական ընդվզում սկսվի, ապա այն պետք է շարունակել այնքան, մինչև գործող վարչախումբը հրաժեշտ կտա պետության լծակներին։ Այդ ընդվզմանը պիտի զինվոր դառնան երիտասարդն ու նախագահի թեկնածուն, կուսակցության ղեկավարն ու սովորական քաղաքացին։ Պիտի խոսքի իրավունք ունենան բոլորը, պայքարի դուրս եկած անձինք, պիտի կարողանան ապահովել իրենց անվտանգությունը ներմուծված հանցագործներից, տղամարդիկ պիտի լինեն իրենց դիրքերում, կանայք՝իրենց։ Պիտի պատժվեն բոլոր նրանք, ովքեր վարչախմբի հետ որևէ կոնտակտի մեջ կմտնեն։ Քաղաքացիական տևական պայքարը պիտի լինի հստակ՝վարչախմբի հեռացում և նոր կառավարության ձևավորում։ Այս ամենին կարելի է հասնել, հարկավոր է ընդամենը ՉՎԱՃԱՌՎԵԼ, իսկ վաճառվածներին պիտի պատրաստ լինենք գամել անրագանքի սյուներին և շան օրը գցել։

Կամ մոտ ապագայում մենք կազատագրենք ապրիլին կորցրած ստարտեգիական նշանակության տարածքները կամ սա մեր պարտության սկիզբը կլինի։ Թվացյալ խաղաղությանը հետևելու են նոր հակահարվածներ։ Ադրբեջանը հստակ հայտարարեց՝ կամ Մադրիդյան սկզբունքներով ամրագրված տարածքները կհանձնվեն Ադրբեջանին կամ Ադրբեջանը պատերազմով այն կվերցնի։ Իսկ մեր ժողովուրդը ողջ օրը վարչախմբի կեղծ պրոպագանդայի տակ դեռ ռեալ չի գնահատում իրավիճակը։ Մեզ օր առաջ հարկավոր են արմատական փոփոխություններ պարտադրել այս վարչախմբին և օտարել բոլոր նրանց, որոնց վրա ԱԺ-ում հենվում է այս վարչախումբը։ Հարկավոր է ԱԺ-ից օտարել ՀՀԿ-ի համար հենարան հանդիսացող հետևյալ

Որոշ մարդիկ, դէ մարդ են ի վերջոյ, փորձում են մեղադրանք ներկայացնել առ այն, թէ ես Արեւմուտքի հետ եմ յոյսեր կապում։ Տեղեկացնեմ, որ ես դեռ հիսուն տարի առաջ (այսօր արդէն պատմութեան աղաբանոցում յայտնուած) կոմունիստական բռնապետութեան դէմ, գուցէ նաեւ այդ որոշների հայրերի ու պապիկների դէմ ՅԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԱՆԿԱԽՈՒԹԵԱՆ պայքարելիս, աշխատում էի ապաւինելով նոյն քաղաքակիրթ աշխարհին (եւ իհարկէ՝ ո՛չ Հայաստանը ստրկացրած ռուսական իմպերիալիզմի ներկայացուցիչներին)։ Կոմունիստների ու ռուսների մէջ էլ ազնիւ մարդիկ հանդիպում էին, բայց սովետական ստրուկներից նրանք տարբերւում էին միայն մէկ բանով՝ արեւմտեան մտածելակերպով։ Իմ այդ պայքարի եւ

Լրագրողների այն հարցին, թե պարտվել ենք արդյոք մենք թե հաղթել, Սերժ Սարգսյանը տվեց իր հերթական չեզոք պատասխաններից մեկը, սակայն ես չեզոք չեմ լինի և կասեմ հետևյալը․ Քառօրյա լարված օրերին հայ հասարակությունը դրսևորեց բացառիկ ողջամտություն և արիություն, հայ հասարակությունը հաղթեց, սակայն Սերժ Սարգսյանը հերթական անգամ պարտվեց։ Այս բառերը ասում եմ ոչ չարախնդությամբ, քանզի անկախ երկրում առկա իրավիճակից արեցինք ամեն ինչ,

Նոր ընտրական օրենսգիրքը 94 կողմ ձայներով Աժ-ում ընդունվեց երկրորդ ընթերցմամբ։ Նշանակում է այս խայտառակ օրենսգրքին բացի ՀՀԿ-ական մեծամասնությունից կողմ են քվերակել ևս 23-ը, բոլոր նրանք, ովքեր կուրծք էին ծեծում մեծամասնականի դեմ, կողմ քվերակեցին մի համակարգի, որում մեծամասնմական համակարգը էլ ավելի է ամրապնդված։ Եվ այս ֆոնին կեղծ ընդդիմադիրներից Արամ Մանուկյանը դեռ համարձակվում է բարձրաձայնել այն մասին, որ ՀՀԿ-ն ուզում է

-Պաշտոնական Ստեփանակերտը շուտով կվերանայի իր տեսակետները: Կյանքն է բոլորիս ստիպելու, որ վերանայենք մինչ օրս անխախտ թվացող շատ պատկերացումներ: Տարիներ շարունակ Երևանը կարողացել է կաշկանդել Ստեփանակերտին: Սակայն եկել է պահը, որ Ստեփանակերտը ցույց տա որոշումներ կայացնելու իր ունակությունը և վճռական քայլերկատարի հանուն Արցախի փրկության: Համոզված եմ, որ թե Արցախում և թե ամբողջ Հայաստանում ու Սփյուռքում բոլոր ողջամիտ մարդիկ կողջունեն այդ քայլերը: Ինչ վերաբերում է մոնիթորինգին, ապա այսօր արդեն հայտնի դարձավ, որ Ադրբեջանը դեմ է Կասպրշիկի գրասենյակի ընդլայնմանը, ինչը նշանակում է, որ նա արմատից ձախողում է մոնիթորինգի հնարավորությունը: Իսկ

Հիմա կրկին թարմացել են խօսակցութիւններն առ այն, որ Արցախը պէտք ոչ թէ որպէս անկախ պետութիւն ճանաչուի, այլ կցուի Հայաստանին։ Հայկական հարցի արցախեան յատուածի այդպիսի լուծման կողմնակից լինելով ուզում եմ ճշտել, որ մեր «իշխանութիւնները» (անկախութեան հանրաքուէն առանց Արցախի անելով՝ ԼՏՊ-ն եւ նրա յաջորդները) այդ տարբերակի գոյութիւնը մոռացութեան են մատնել։ Ենթադրենք այսօր մենք որոշում ենք միանալ եւ Արցախը դառնում է Հայաստանի մարզերից մէկը, աշխարհի պետութիւններն ի՞նչ պիտի անեն։ Անելու բան կունենա՞ն։ Եթէ ինչ որ անգրագէտ կասի, դա կարեւոր չէ, ես բնականաբար իրեն չեմ անդրադառնայ, որովհետեւ մենք միայնակ՝ առանց դաշնակիցների ու բարեկամ պետութիւնների, առանց գործընկերների ու հակառակորդների չենք ապրելու։ Արցախի անկախութեան ճանաչմանը որպէս ապագաղութացման,

Վերջերս հաճախ եմ Երևանում ապրող Արցախցիների հետ խոսում Արցախը Հայաստանին միացնելու անհրաժեշտության մասին և մեջբերում մեր մատաղ հայաստանցի զինվորների թափած արյունը, ինչին ի պատասխան արցախցիները պատասխանում են՝դե բա դա էլ գին է, որ պիտի վճարենք։ Այսինքն շուրջ 25 տարի է արցախցուն ձեռնտու է, որ հայաստանցին արյուն թափի, ինքն էլ Երևանում ապրելով թղթի վրա Արցախի անկախություն խաղա։ Եվ թեև ես Արցախի և արցախցու մոլի պաշտպաններից եմ, սակայն եթե երբևէ Արցախը Հայաստանի կողմից անկախ ճանաչվի, ուրեմն այլևս ՀՀ քաղաքացի և ոչ մի

Ըստ էությանն այն է, որ Պաշտպանության բանակը վերականգնում էր այդ սահմանը, բանակին հրաման է տրվել՝ չվերականգնել այդ սահմանը: Սա մտահոգություն է առաջացրել Ղարաբաղում՝ սպայական կազմի մոտ, մարդկանց, բոլորը տեղերը հարցրել եմ: Եթե մարդիկ չեն կարողանում հասկանալ… Հիմա առանց բացատրությունների վեր են կենում, գնան-խոսեն (բանակցությունները նկատի ունի), բայց բացատրություն պե՞տք է տրվի՝ ինչ թեմայով են խոսում: Թող վեր կենան, ասեն՝ ինչի մասին են խոսում…Ըստ իս բանակի պարտականությունը Հայրենիքի սահմանների պաշտպանությունն է և ոչ թե դավաճաններն

Top