Մեր սիրելի ոստիկան Բիզոնը, նույն ինքը Տապոռը արտագաղթել է ԱՄՆ։ Մարդ ով կատաղի պայքար է մղել հանուն հայաստանյան հանցագործությունների և բաց դոշով լռեցրել ցանկացած սոցիալական, քաղաքական բողոք, ԱՄՆ գործակալ էր համարում բոլոր պայքարող քաղաքացիներին, նախընտրում է ԱՄՆ-ում ապրել։

Քաղաքացիական նախաձեռնությունները նոր երևույթներ են հետխորհրդային Հայաստանում: Դրանց ի հայտ գալը մեր հասարակական կյանքում ձևավորվող նոր գործընթացների ինքնին վկայությունն է: Մենք կարիք ունենք, հասկանալու, գնահատելու և արժևորելու այդ երևույթները: Ի՞նչ հետևանքներ են թողնում, ինչպիսի՞ արդյունքներ են ձևավորում այդ նախաձեռնությունները:

դու էլ շատ լուրջ ես վերաբերվում նեղ մասնագետի կոչում ստացած անձանց հարցազրույցին… ու ուղղակի խնդալույա, երբ էդ հարցազրույցի անունը դնում ես մանիպուլացիա ու վերագրում մի հեռուստատեսության, որ դրանով չի զբաղված…. երևի չարություննա, թե անզորություննա, չգիտեմ ինչնա

Մարդ պետք է կատարյալ անմեղսունակ լինի, որպեսզի հավատա որ ասենք Արևմուտքը տառապում է Ուկրաինայի ցավերով և ցանկանում է այդ երկրի բարրօությունը՝ Արևմուտքին ընդամենը պետք է կտրել այդ երկրի Ռուսաստանից, սահմանափակել ռուսների արտաքին քաղաքական ամբիցիաները, ՆԱՏՈ-ի սահմանները մոտիկացնել Մոսկվային և այլն:

Տատուի թեմայի կապակցությամբ մի հատ հին անեկդոտ հիշեցի…)) Տղեն մի հատ աղջկա հետ ա ծանոթանում, գնում են իրար հետ սեքս անելու, երբ աղջիկը հանվում է, տղեն տեսնում է աղջկա դոշին մի հատ այլ տղայի տատու, հարցնում ա թե ով ա: Աղջիկն էլ թե բա սա Գևորիկն ա, իմ առաջին սերը: Տղեն նայում նայում ա, մեկ էլ սկսում ա հռհռալ, աղջիկը հարցնում ա թե ինչու ա ծիծաղում, տղեն էլ, թե բան պատկերացրեցի Գևորիկի լոճված ռոժը մի 50 տարի անց…

Հայաստանի Հանրապետության շահերի և համամարդկային երջանկության միջև անձամբ իմ համար առաջնայինը իմ պետության շահերն են, առավել ևս որ քաջ գիտակցում եմ որ մարդկության զարգացման ներկայիս փուլում երկորդը գեղեցիկ փաթեթավորված ուտոպիա է…

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ էլ սլովենացի պարտիզանները շրջապատման մեջ ընկնելով Ռոգ լեռան վրա վճռեցին Հայրենիքի համար կռվել այնպես ինչպես որ հայերը կռվեցին Մուսա լեռան վրա. Ու դրա շնորհիվ ճեզքեցին իտալա-գերմանական զորքերի պաշարումը և փրկվեցին. Այնպես որ մենք էլ կարող ենք որոշ ազգերի համար դառնալ ոգեշնչման աղբյուր.

Ժողովուրդ, հանգստացեք, ալիևը զենք է գնում, որևհետև վախեցած է, մի թե դա պարզ չէ: Մենք էլ պետք է ավելի վախեցնենք, այսինքն, ռուսների մռութին խփենք, որ քիթը չմտցնի Ղարաբաղ իր խաղաղապահներով, ու դրանց դուետի նպատակները կփլուզվեն: Չի երևում այս ամենը?

Ոնց որ թե Սոչիում Իլխամ Ալիևը չկարողացավ լուծել այս պահին իր համար ներիշխանական դաշտում հերոսի դափնիներ ապահովող առանցքային հարցրերից մեկը՝ այն երկու դիվերսանտի հանձնումը Բաքվին: Բայց ցանկացած պարագայում ակնհայտ է, որ քանի այդ դիվերսանտները կենդանի գտնվում են մեր մոտ, ադրբեջանցիները չեն խնայի ոչ մի միջոց և մշտապես փորձելու են առևանգել որևէ զինվորի կամ շարքային քաղաքացու, որպեսզի ապահովեն այդ փոխանակությունը:

Իհարկե հասկանում եմ Տալիոնի սկզբունքով (ակն ընդ ական, ատամն ընդ ատաման) առաջնորդվելու կոչով հանդես եկող ըկերներիս ու նրանց վրդովմունքը, ովքեր առաջարկում եմ որպես վրեժ նույն կերպ հաշվեհարդար տեսնել ադրբեջանցի գերիների հետ: Բայց դա խիստ սխալ ճանապարհ ա, տղաներ:

Top