Լրագրողների այն հարցին, թե պարտվել ենք արդյոք մենք թե հաղթել, Սերժ Սարգսյանը տվեց իր հերթական չեզոք պատասխաններից մեկը, սակայն ես չեզոք չեմ լինի և կասեմ հետևյալը․ Քառօրյա լարված օրերին հայ հասարակությունը դրսևորեց բացառիկ ողջամտություն և արիություն, հայ հասարակությունը հաղթեց, սակայն Սերժ Սարգսյանը հերթական անգամ պարտվեց։ Այս բառերը ասում եմ ոչ չարախնդությամբ, քանզի անկախ երկրում առկա իրավիճակից արեցինք ամեն ինչ,

Նոր ընտրական օրենսգիրքը 94 կողմ ձայներով Աժ-ում ընդունվեց երկրորդ ընթերցմամբ։ Նշանակում է այս խայտառակ օրենսգրքին բացի ՀՀԿ-ական մեծամասնությունից կողմ են քվերակել ևս 23-ը, բոլոր նրանք, ովքեր կուրծք էին ծեծում մեծամասնականի դեմ, կողմ քվերակեցին մի համակարգի, որում մեծամասնմական համակարգը էլ ավելի է ամրապնդված։ Եվ այս ֆոնին կեղծ ընդդիմադիրներից Արամ Մանուկյանը դեռ համարձակվում է բարձրաձայնել այն մասին, որ ՀՀԿ-ն ուզում է

-Պաշտոնական Ստեփանակերտը շուտով կվերանայի իր տեսակետները: Կյանքն է բոլորիս ստիպելու, որ վերանայենք մինչ օրս անխախտ թվացող շատ պատկերացումներ: Տարիներ շարունակ Երևանը կարողացել է կաշկանդել Ստեփանակերտին: Սակայն եկել է պահը, որ Ստեփանակերտը ցույց տա որոշումներ կայացնելու իր ունակությունը և վճռական քայլերկատարի հանուն Արցախի փրկության: Համոզված եմ, որ թե Արցախում և թե ամբողջ Հայաստանում ու Սփյուռքում բոլոր ողջամիտ մարդիկ կողջունեն այդ քայլերը: Ինչ վերաբերում է մոնիթորինգին, ապա այսօր արդեն հայտնի դարձավ, որ Ադրբեջանը դեմ է Կասպրշիկի գրասենյակի ընդլայնմանը, ինչը նշանակում է, որ նա արմատից ձախողում է մոնիթորինգի հնարավորությունը: Իսկ

Հիմա կրկին թարմացել են խօսակցութիւններն առ այն, որ Արցախը պէտք ոչ թէ որպէս անկախ պետութիւն ճանաչուի, այլ կցուի Հայաստանին։ Հայկական հարցի արցախեան յատուածի այդպիսի լուծման կողմնակից լինելով ուզում եմ ճշտել, որ մեր «իշխանութիւնները» (անկախութեան հանրաքուէն առանց Արցախի անելով՝ ԼՏՊ-ն եւ նրա յաջորդները) այդ տարբերակի գոյութիւնը մոռացութեան են մատնել։ Ենթադրենք այսօր մենք որոշում ենք միանալ եւ Արցախը դառնում է Հայաստանի մարզերից մէկը, աշխարհի պետութիւններն ի՞նչ պիտի անեն։ Անելու բան կունենա՞ն։ Եթէ ինչ որ անգրագէտ կասի, դա կարեւոր չէ, ես բնականաբար իրեն չեմ անդրադառնայ, որովհետեւ մենք միայնակ՝ առանց դաշնակիցների ու բարեկամ պետութիւնների, առանց գործընկերների ու հակառակորդների չենք ապրելու։ Արցախի անկախութեան ճանաչմանը որպէս ապագաղութացման,

Վերջերս հաճախ եմ Երևանում ապրող Արցախցիների հետ խոսում Արցախը Հայաստանին միացնելու անհրաժեշտության մասին և մեջբերում մեր մատաղ հայաստանցի զինվորների թափած արյունը, ինչին ի պատասխան արցախցիները պատասխանում են՝դե բա դա էլ գին է, որ պիտի վճարենք։ Այսինքն շուրջ 25 տարի է արցախցուն ձեռնտու է, որ հայաստանցին արյուն թափի, ինքն էլ Երևանում ապրելով թղթի վրա Արցախի անկախություն խաղա։ Եվ թեև ես Արցախի և արցախցու մոլի պաշտպաններից եմ, սակայն եթե երբևէ Արցախը Հայաստանի կողմից անկախ ճանաչվի, ուրեմն այլևս ՀՀ քաղաքացի և ոչ մի

Ըստ էությանն այն է, որ Պաշտպանության բանակը վերականգնում էր այդ սահմանը, բանակին հրաման է տրվել՝ չվերականգնել այդ սահմանը: Սա մտահոգություն է առաջացրել Ղարաբաղում՝ սպայական կազմի մոտ, մարդկանց, բոլորը տեղերը հարցրել եմ: Եթե մարդիկ չեն կարողանում հասկանալ… Հիմա առանց բացատրությունների վեր են կենում, գնան-խոսեն (բանակցությունները նկատի ունի), բայց բացատրություն պե՞տք է տրվի՝ ինչ թեմայով են խոսում: Թող վեր կենան, ասեն՝ ինչի մասին են խոսում…Ըստ իս բանակի պարտականությունը Հայրենիքի սահմանների պաշտպանությունն է և ոչ թե դավաճաններն

Մյուս տարի ամբողջ Եվրոպան + Ուկրաինայի թշնամի՝ Ռուսաստանը, կգնան Ուկրաինա և այդպիսով փաստացի կճանաչեն Ուկրաինայի սահմանած ուկրաինական տարածքները։ Երբ մենք էլ ազատագրվենք ռուսիայից՝ հաջորդ տարի մեր մոտ էլ կանցկացվի Եվրատեսիլ, և փաստացի կճանաչվի մեր կողմից մատանշվող հայկական տարածքները՝ որպես ՀՀ անբաժանելի մաս։

Բոլոր նրանք, ովքեր հավատում են այն հեքիաթին, որ Հայաստանը ցանկանում է դե յուրե ճանաչել Արցախի անկախությունը, որ հետո Արցախը միանա Հայաստանին, ես ցավում եմ նրանց քաղաքական միամտության և քաղաքական անհեռատեսության համար։ 91թ․-ից ի վեր Հայաստանը դե ֆակտո ճանաչել է Արցախի անկախությունը և համապարփակ ձևով՝ռազմական, ֆինանսական, դիվանագիտական, աջակցել է Արցախին և եթե միջազգային հանրությունը տրամադրված լիներ ճանաչել Արցախի անկախությունը, ապա դե ֆակտո կարգավիճակում էլ կճանաչեր։ Հայաստանի կողմից Արցախի ճանաչումը և հայ հասարակության այդ տեսակետի նկատմամբ դրական միտումը քաղաքական անհեռատեսություն է լոկ, քանզի Հայաստանի

Հայ մտաւորականների «ԱՆԿԱԽՈՒԹԻՒՆ» միաւորման (ՀՄԱՄ) աշխատանքներին մասնակցելու յայտ ներկայացրած տիկնայք եւ տիարք։ Առաջարկութիւն կայ մեր երկու նախագծերը (Աջակցութիւն Արցախի ճանաչման նոր նախաձեռնութեանը եւ ԵԱՏՄ-ից դուրս գալու Խ. Քոքոբելեանի նախաձեռնութեանը) քննարկելու նպատակով վաղը երեկոյեան ժամը 19։00-ին հանդիպել։ Քննարկելու ենք նաեւ հայ մտաւորականների անունից մեծ հանրահաւաք հրաւիրելու հարցը։ Յարգարժան պրն Հայրիկեան, բացի անզուգական հայրենասիրական գործ լինելուց, երգի բովանդակութիւնը մի ամբողջ ուսումնական ձեռնարկ է՝ հայոց

Դատավարութիւնս ավարտուեց։ Այս անգամ, ի տարբերութիւն 1970թ· փետրվարի 23‐ի դատավարութեան, որտեղ դատապարտուեցի չորս տարուայ ազատազրկման հաշված մարտի 29‐ի կալանքի օրուանից, այս անգամ դատապարտվեցի 7 տարվա ազատազրկման եւ 3 տարուայ աքսորի։ Դատաւոր Դանիէլեանը եթե սեփական նախաձեռնութիւն էր դրսեւորել՝ կեցցե, չնայած նախաձեռնութիւն դրսեւորելու դեպքում կարող էր է՛լ ավելի պակաս տալ։ «Վերջին Խօսք»-ս, որքան էլ որ մեղմել էի, այնուամենայաիվ, շատ յուզեց ներկաներին։ Երբ խօսում էի, դատաւորը գլուխը թեքել էր, նայում էր իմ ուղղութեամբ, բայց ներքեւ։ Ատենակալուհին լուռ արտասւում էր, իսկ դատախազ Խուդոյեանը, կարծես, ուզում էր աթոռի մեջ խցկվել։ Գրավոր էի պատրաստել, որպէսզի չշեղվէի։ Իսկապէս, շատ դժվար էր չկորցնել նրանց որեւէ խոսք ասելու ցանկութիւնը, վարձկաններին՝ նրանց, ովքեր գիտեն, որ դու քո հայրենիքն ես սիրում, սակայն իրենց ստացած վարձի համար, իրենց բարեկեցութեան համար պատրաստ են քեզ ողջ‐ողջ հողին յանձնել։ Իհարկե, նաեւ վախը կա, վախեցուած են։

Top