Վանոն երբեմն անկեղծ եղել է. կարող եմ ասել՝ հաճախ, ու բաւական օգնել է հասկանալու տարբեր բաներ։ Մեր վերջին (բացառիկ, թերեւս միակ) մտերմիկ զրոյցի ժամանակ 1998 թ.-ին շատ ընկճուած էր Լեւոնի անակնկալ հրաժարականից… Եւ տրամաբանական է. եթէ պատրաստ էիր հրաժարականի, ինչու՞ էիր կեղծիքներով ընտրւում…Բայց կրկին իրենց վատութիւնն արեցին. իշխանութիւնը տուեցին իրենց մարդկանց, իրենց միջի վատերին…(չնայած այն բանին, որ ես անձամբ Լեւոնին Սերժի ներկայութեամբ յորդորում էի հրաժարական տալուց առաջ խորհրդարանական արդար ընտրութիւններ կազմակերպել)։ Չուզեց

Ուրեմն օրեր շարունակ Խորենացու վրա հավաքված հազարավոր մարդիկ, հարթակում բոցաշունչ ելույթ ունեցող քաղաքական և հասարակական գործիչներ աղաղակում և պահանջում էին լուծել Սասնա ծռերի սննդի հացը, սակայն ոչ մեկը այդ իրենց օդի մեջի գոռգոռոցներին բանին տեղ չդրեց ու այդ հարցը այդպես էլ նրանք անկարող եղան լուծել, չնայած իրենց թվաքանակին, ելույթների ու պահանջների առատությանը: Այդ նույն պարագայում, ընդամենը մեկ հոգի, Արթուր Սարգսյանը սնունդով բարձած իր ավտոմեքենայով ճեղքում է ոստիկանական պատնեշը և ուտելիքը հասցնում է տղաներին, այսինքն մեն-մենակով,

Մեր ընկեր Դաւիթը Ռուսաստանից գրում է. «Ինչ են ուզում? գնանք քաղաքակիրթ երկրներին լիսկայից,լֆիկից պատմենք…? ասենք սոված ենք? խոանում ենք? ոնց հիմնավորենք մեր ընդվզումը? Մի մասը արդեն ճիշտ ուղղու վրա է, սերժը եկել է զանգվածային կեղծված ընտրություններվ,բայց դրան անհրաժեշտ է կցել նաեւ մեր ազգի Սահմանադրության խայտառակ կեղծումը… Երբ Հայրիկյանը խոսում է այդ մասին, մի պահ թվում է,որ մարդիկ

Պայքարելուց առաջ զգուշանալ է պետք, գնահատել՝ տևողությունը, նրանց որ չեն լինելու, ու թանկ չվճարել: Չհակառակվես, կսայթաքես ու կընկնես ոտնատակ ու չես հանգստանա: Անծանոթ մի ձեռք կմոտենա, ճարդ ինչ, բայց չես հավատա, և ինչի շուրջ հավաքված ենք. դա չէ պատճառը: Ճանապարհը երկու ուղղություն ունի, իմը՝ մեկ: Ես գտել եմ լույսը, դու՝ խավարից ել: Տարիների հետ քաղում ենք մեր ճշմարտությունը, կամ սուտը, դառնանում, ես՝ չդառնացա: Մեզ հաճախ հանդիպում է վարդը՝ արյունոտված, անտեր ու փթթած:

88-90թթ Շարժման շունչն ու մասնակիցները դեռևս ներկա էին, կային, Հայաստանում էին: Երկրապահական դեգրադացիան դեռևս ամբողջովին կուլ չէր տվել երկրապահներին: Իշխանությունը այսօրվա նման գերկենտրոնացված չէր: Չկար 20 000-անոց ոստիկանություն, իսկ եղածին էլ մանկուրտացված պետերը ռիսկ չէին անի այդ հարցով հանել ժողովրդի դեմ: Ոստիկանության ու բանակի վերնախավը բացարձակ նյութապաշտ, ստրկամիտներ չէին: Մեջները նաև հասկացող մարդիկ կային: Բոլորը, այդ թվում նաև Ղարաբաղի ու Հայաստանի ղեկավարները, հասկացել էին այդ ծրագրի պոտենցիալը:

Նրանք բոլորնել,..եթե մի փոքր մտածեին մեր երկրի մասի,..այլ ոչ թե սեփական էգո-ի մասին,…մեր երկիրը հիմա կգտնոեր լռիվ ուրիշ հարթության վրա,… ու մեզ ամբողջ աշխհարը կնդուներ որպես քաղաքակիրթ երկրի,..և ոչ իզգոյի,..հիմա ինչ? եթե 18 տարի հետո նորից վերադարձան նույն կետին`փուլայինին, ապա ճիշտ կլինի, որ ներողություն խնդրեն և իշխանությունը վերադարձնեն Տեր-Պետրոսյանին, դա տարրական է, վերջինս էլ կարող է համաձայնվել որ, օրինակ, ֆինանսական

Ամբողջ գումարը առաջարկվել է մարել 10 տարում և համապատասխանաբար բնակարանի ողջ գումարը պիտի բաժանվի 10 տարվա ամիսների վրա, այսինքն 120-ի։ Օրինակ եթե բնակարանն արժի 30000 ԱՄՆ դոլլար, ամսական պիտի վճարել 30000/120։ Իհարկե սա իմ առաջարկն է, որը կարելի է կյանքի կոչել միմիայն հետևողական պահանջով։ Կիսվեք այս հղմամբ և կոչ արեք միանալ։ Իհարկե հոյակապ նախագիծ է բայց կմանրամասնեիք մոտավորապես իջքան պետք է ամսական վճարվի կամ այլ կերպ ասած քանի տարում պետք է ամբողջովին վճարվի

Խարկովի բանտից յիշողութեանս մէջ որեւէ ուշագրաւ բան չի պահպանուել։ Այնտեղ պահուեցի մօտ մէկշաբաթ։ Դրանից յետոյ ի վերջոյ ես հասայ Պոտմա կայարանի «վերաբաշխիչ» (»պերեսիլոչնայա») բանտ։ 1976 թ.-ի նոյեմբերի վերջն էր, կարծեմ։ Երեք-չորս տեղանոց խցում մենակ էի։ Կողքիս խցում կանանց ձայներ էին լսւում։ Մոտեցայ լուսամուտին եւ հարցրի, թէ իրենց մէջ քաղաքական կանայք կա՞ն։ «Մենք բոլորս ենք քաղաքական»,-պատասխանեց մի խռպոտ ձայն ապա բուռն հռհռոց լսուեց։ Իրենք էլ իրենց կատակից գոհ էին։ Հասկացայ, որ իզուր եմ քաղկալանաւորուհի փնտրում, բայց սխալւում էի։ Կար, պարզապէս հոգեւոր մարդ եւ վերին աստիճանի համեստ լինելով իրեն մէջտեղ չէր գցել։ Այդ օրը մէկ այլ իրադարձութեամբ լցուեց։ Այս

Սկսվել է իսկական որս Հիմնադիր Խորհրդարանի անդամների և աջակիցներին նկատմամբ: Սերժիկը չի կարողանում մարսել չենթարկվողների թեկուզ փոքր, բայց սկզբունքային բանակը: Սեֆիլյանի ձերբակալությունը մնացել է ակնհայտորեն կոկորդին, և հիմա գողանալով, կամ սպառնալիքներով պիտի լռեցնի ակցիաներն ու աղմուկը նրա շուրջ: Մենք այս ամենի միջով արդեն բազմիցս անցել ենք, սա ապարդյուն ստորություն է, որի արդյունքում ռեժիմից նողկացողների բանակն է շատանալու, որը իր

««Խնդիրն այն է, որ հայաստանյան ներքաղաքական դաշտում բուռն իրադարձությունների շրջան է սկսվում, և դա պայմանավորված է գալիք նախընտրական շրջանով։ Ալիևյան քարոզչամեքենան այս դեպքում փորձելու է մեկ գնդակով երկու նապաստակ որսալ։ Նա մի կողմից թիրախավորում է սեփական բնակչությանը, թե արդեն շատ մոտ ենք Արցախյան հարցի

Top